Spontaneity: Year 3!

Isang mabangis na mabangis na HAPPY 2ND YEAR ANNIVERSARY sa blogtsinang ito!

Woohoo! Woot! Woot!
*kumulog! Kumidlat! Nag-fireworks epeks!*

Akalain mo. Sows! Nakakadalawang taon na ang jojitah.com. Sa dinami-dami ng fill in the blanks na pinagdaanan ng blogtsinang ito hindi ko inakala na may I celebrate pa ako ngayon ng nakakapamurang Sekan Year Anniversary. At! At! At! Nakadilehensiya pa ako para makaderecho pa ito to its thurd year! Woohoo!

Mahal ko talaga ang blog na ito. Pakiramdam ko parallel world itech ng buhay kong walang masyadong kulaylay. Hindi ko man na-achieve ang isa sa mga original goal ng blog na ito, ang maging sagot ito sa kahirapan, keri na! I’m sure and I’m very very confident na may nabusog naman kahit papano sa kasiyahan. I somehow putted {past tense ng put} a smile on your fezez sa mga kwento ko ng nothingness*, chennilings, chovarloos and chuwariwaps – kung kwento nga bang matatawag yun no.

So what still in store sa Spontaneity?

EWAN!

Sabay na lang sa agos. Wala na akong maipapangako para sa sarili ko bilang nagnaknaknak sa gandang blogger at sa mga reader/s na may matibay na sikmurang lunukin ang mga pinagtatatalak ko.

Que Sera Sera…

Masaya lang akong tuloy ang paggulong ng buhay ko dito sa sanblogospheran. Oh yeah! Matibay pa ako sa masamang damo. Lol! Nakakatalak at himalang may naitatalak pa din naman ang byooti ko. Hindi nga lang kasing dami ng naiulan ni Onday pero keri na!

Hayaan niyong umpisahan ko ang Year 3 ng blogtsinang ito sa isang nagtataray na tagline

WHEN NOTHINGNESS* IS EVRYTHING.

—————————————–

*nothingness means wala lang. :p