nangengealam

Nakakatuwa yung bago namin staff dito sa hofis. Ansarap ipagsampalan ang talampakan ko sa fez niya. Tanungin ba naman ako, “Ate bakit wala ka pang asawa e malapit ka na mawala sa kalendaryo?” Bruha! At dahil hindi ko pa pinangarap magsuot ng orange, hindi pa kasi ako mestisa, kaya hindi ko sinaktan. Pero muntikan na akong pagdiliman ng paningin nung sundan pa ng, “Mahirap na kasing manganak pag matanda na.” Ok, now I consider orange as my peborit color. Abangan niyong nagba-blog ako sa loob ng kulungan sa mga susunod na araw.

Bakit ba ang pag-aasawa kailangan may age limit? Hindi ko talaga gets ang ugaling ito ng pinoy. Kasalanan to ng mga matatanda e. Sila ang may pasimuno kung bakit ang babae kailangan na mag-asawa bago tubuan ng maturity. Hindi naman ako nangenge-elam kung bakit ang mga lola ko noon e kumerengkeng na sa edad na katorse no. Hindi ko rin naman kinukwestiyon kung bakit nag-uumpisa pa lang silang gumamit ng pasador alam na nila paano gumawa ng bata.

Kanya-kanya ang pag-aasawa. Hindi yan binibigyan ng palugit o taning, hindi naman yun Cancer. Hindi rin yan lotto na swertihan at higit sa lahat hindi rin yun kanin na napapanis pag hindi kinain. Wateber. Basta yun.

Kaya dapat hindi nangenge-elam ang ibang tao diyan lalo na yung staff naming bente anyos na kulot na kabago-bago intrigera.

Nga pala kaya kami may bagong bruhang staff yun ay dahil nag-resign ang menggay. Wewento ko isa sa mga susunod kong post.