marjohn

Matagal-tagal na din pala ako sa WP pero wala pa akong naikukwento tungkol sa mga utaw ng buhay ko bukod kay manong ko. Hindi naman ako biglang naging si jojie the diva lang kung walang tao sa likod ng kumikinang kong ka-divahan, kaya nararapat lamang na bigyan ko sila ng espasyo dito sa aking humble abode. Pero isa-isa lang muna kasi hindi naman kaya ng powers ko pagsabay-sabayin sila no.

For my first utaw, na nagbibirthday today [this is some sort of a birthday tribute na din] I want you all guys to meet my baby brother that is no longer a baby.

MARJOHN

Ang aming unico hijo, the thorn among the gumamela, kalachuchi at makahiya. Ang bunso ng aming pamilyang pandangal. Ang prinsipe namin.

Akala nila mamu at papu hindi na sila makakalalaki dahil tatlong bilat ang sunod-sunod nilang naproduce, pero dahil sa ayaw sukuan ni papu at sa paghahangad na din mapadami pa ang apelyido niyang hindi kagandahan e nakuha na din nila sa tyaga at nabuo din nila etong baby brother ko that is no longer a baby.

Nung totoong baby pa itong bunso namin kakikitaan mo na talaga ng katalinuhan na siyempre saan pa ba nagmana kundi sa akin, echos! Hindi ko alam kung totoong epektib yung ginawa ng mamu ko na iipit sa encyclopedia ang unang gupit ng buhok para tumalino o sadyang nasa genes. Hindi makakatulog si utoy [term of endearment namin ang utoy sa kanya, sa kalaunan naging toy nalang] pag hindi yung nursery rhymes na pang pre-school ang tugtog, at take note on a big note dapat tapos ang side A and B ng cassette tape para makatulog siya ng mahimbing.

Nursery pa lang itong si utoy ay kaya na nitong mag-videoke, bagong-bago pa ang videoke craze noon, sa VHS pa lang available kaya aliw na aliw ang lahat pag mas kaya pang ipronounce ng kafatid ko ang lyrics kaysa sa kapitbahay namin. Saulo din niya lahat ng pangalan ng pokémon characters noong araw [ngayon medyo memorize pa naman niya].

Dahil sa busy ang paryentes namin sa pagnenegosyo para may maipakain sa aming mga inakay nila, ako bilang pangnay ang tumayong ina-inahan nitong si utoy mula noong magstart siyang mag-schooling. Maaga ang training ko maging stage mother, taga-enroll, taga-hatid, taga-sundo, taga-attend ng PTA, taga sama sa mga field trips, taga-tutor, taga-gawa ng speech at madami pang iba. Minsan na nga akong napagkamalang totoong nanay nito e, pero imbes na mainsulto e natuwa pa’ko. Siyempre naman lab na lab ko itong kafatid kong ito.

Second year high school na si utoy ngayon, nagbibinata na, iba na ang bonding at kulitan naming dalawa. Tungkol na sa mga libro, movies at tv shows na kami nagkakasundo ngayon. May oras pa nga na siya pa ang nagpapahiram o inihihiram niya ako ng mga librong magandang basahin. Paborito ko din itong ka-date sa sinehan wala kasing reklamo kahit pagbitbitin ko ng kung ano-ano. Adik ngayon yun sa mga gawa ni Stephen King, On Line Games at Naruto.

Sa aming magkakapatid masasabi kong si utoy ang pinaka-mabait. As in. Swerte nga kami sa isang ito kasi hindi kami nangangambang baka mapariwara. Naawa nga ako kay utoy nung mga panahong natsugi si papu two years ago, alam ko kahit hindi siya nagsasalita sobrang sakit sa kanya yung nangyari, pero tahimik niyang tinanggap ang lahat at may mga oras pa nga na sa kanya kami kumuha ng lakas.

Ambilis talaga ng panahon, may binata na kami ilang taon na lang. Gagawa na din siya ng sariling buhay at diskarte. Pero para sa’kin siya pa din ang baby brother ko, kahit na mukha na yung damulag at kaya na akong ihagis.